Restauranttypen ontrafeld: 30 namen en wat ze betekenen
Van trattoria tot frituur: dertig restauranttypen ontrafeld, met prijsklasse, opzet en etiquette, en hoe je je eigen zaak correct labelt voor buitenlandse gasten.
Een trattoria is geen ristorante, een izakaya is geen restaurant en een bistro is geen brasserie. Elk woord staat voor een ander prijsniveau, een andere sfeer en een andere manier van eten. Wie de codes niet kent, stapt de verkeerde deur binnen en betaalt daar op zijn zachtst gezegd de prijs voor.
Deze gids ontrafelt dertig restauranttermen van over de hele wereld, inclusief prijsklasse, opzet en etiquette. En omdat wij in Nederland en Vlaanderen minstens zo veel eigen woorden hebben, leggen we die er ook naast: van eetcafé tot frituur.
Kort samengevat
Restaurantterminologie verschilt enorm per cultuur, en veel toeristen belanden daardoor in het verkeerde type zaak.
Elk label geeft informatie over prijs, formaliteit en stijl van eten. Die informatie is betrouwbaarder over de opzet dan over de prijs.
Voor reizigers is het handig om deze termen vooraf te kennen. Voor zaken is het minstens zo handig om jezelf correct te labelen.
Nederlandse en Vlaamse begrippen als eetcafé, bruin café, grand café, brasserie, frituur en broodjeszaak zijn voor buitenlandse gasten volstrekt ondoorzichtig en verdienen een zin uitleg.
Een meertalige kaart werkt het beste als je het originele woord laat staan en de opzet kort uitlegt.
De dertig belangrijkste restauranttermen
Italiaans
Trattoria: een informeel, familiaal Italiaans restaurant. Middenprijs, traditionele streekgerechten, vaak een handgeschreven kaart. De standaard buurtitaliaan.
Ristorante: het formele Italiaanse restaurant. Duurder, witte tafelkleden, uitgebreidere kaart. Het Italiaanse equivalent van fine dining.
Osteria: van oorsprong een wijnhuis met hapjes, tegenwoordig vaak inwisselbaar met trattoria maar iets meer op wijn gericht.
Pizzeria: gericht op pizza, informeel. Soms alleen pizza, soms een kleine Italiaanse kaart erbij.
Enoteca: een wijnbar met kleine Italiaanse gerechten. De wijn is de hoofdzaak, het eten ondersteunt.
Tavola calda: Italiaanse zelfbediening aan de toonbank. Snelle lunch, lage prijs.
Caffè of bar: verwarrend genoeg is een bar in Italië wat wij een koffiezaak noemen. Koffie, gebak, kleine hapjes, wijn en aperitivi, van de ochtend tot de avond.
Frans
Brasserie: een groot, levendig Frans restaurant met traditionele gerechten. Het woord betekende oorspronkelijk brouwerij, vandaar het bier. De hele dag open, midden- tot hogere prijs.
Bistro: kleiner en intiemer, met eenvoudige Franse huiskeuken. Middenprijs. De alledaagse Parijse eetplek.
Auberge: een Franse plattelandsherberg die eten serveert. Vaak streekkeuken en een rustiger tempo.
Crêperie: gespecialiseerd in zoete en hartige crêpes. Informeel en goedkoop.
Bouchon: typisch voor Lyon. Rustiek, met stevige Lyonese gerechten als orgaanvlees en charcuterie.
Bistronomie: moderne Franse zaken die de losheid van een bistro combineren met gastronomische ambitie.
Spaans en Portugees
Tapasbar: kleine gerechten en drankjes, staand of op een kruk. Informeel en vaak luidruchtig. Je bestelt meerdere schaaltjes.
Pintxosbar (Baskisch): hapjes op een prikker, uitgestald op de bar. Bekend uit San Sebastian. Je betaalt per pintxo.
Asador: Spaanse grillzaak, vaak gespecialiseerd in geroosterd lam of vis. Midden- tot hogere prijs.
Tasca: kleine Portugese familiezaak met streekgerechten. Informeel en goedkoop.
Marisqueira: Portugese zaak die zich toelegt op vis en schaaldieren.
Japans
Izakaya: de Japanse variant van een gastropub. Kleine gerechten om te delen, drank voorop, sociale sfeer. Middenprijs. De standaardplek na het werk.
Ramen-ya: gespecialiseerd in ramen. Vaak heel klein, met een bar en een kaartjesautomaat. Goedkoop.
Sushi-ya: sushirestaurant, van staande sushibar tot omakase-counter in het topsegment.
Yakitori-ya: gespietste gegrilde kip. Informeel, vaak in steegjes. Middenprijs.
Tonkatsu-ya: gespecialiseerd in gepaneerde varkenskotelet. Informeel tot middenprijs.
Kaiseki ryotei: traditioneel Japans topsegment met kaiseki-menu’s in meerdere gangen. De meest formele Japanse eetervaring, en de duurste.
Kissaten: ouderwets Japans koffiehuis. Koffie, sandwiches, eenvoudig eten. Sfeervol en goedkoop.
Donburi-ya: rijstkommen als gyudon, oyakodon en katsudon. Snel en goedkoop.
Brits en Amerikaans
Gastropub: Britse pub met eten op restaurantniveau. Middenprijs. Ontstaan in Londen in de jaren negentig.
Steakhouse: gespecialiseerd in steak. Brede prijsrange; het topsegment hoort bij fine dining.
Diner: Amerikaanse informele eetzaak, vaak dag en nacht open. Goedkoop, comfortfood.
Bistro (Amerikaans gebruik): verwarrend genoeg iets anders dan de Franse bistro. Vaak een informeel Amerikaans restaurant met een Frans tintje maar een wereldkaart.
Wat is het verschil tussen een bistro en een brasserie?
Allebei Frans, maar het zijn echt verschillende zaken.
Bistro: kleiner en intiemer, met een beperkte, vaak handgeschreven kaart, traditionele Franse huiskeuken, vaste eettijden en een rustige tot matig drukke sfeer.
Brasserie: groter en levendiger, met een uitgebreide kaart, vaak een bierfocus, de hele dag open van de ochtend tot laat in de avond, en een duidelijk drukkere sfeer.
Wie voor het eerst in Parijs is, doet er goed aan te weten wat hij kiest. Een lunch in een bistro is een andere ervaring dan een lunch in een brasserie.
Wat is een izakaya?
Zie een izakaya als een Japanse gastropub. De opzet: drank eerst, met sake, bier, highball en soms wijn, en gedurende de avond een reeks kleine gerechten. Een bezoek duurt al snel twee tot drie uur. De sfeer is sociaal: vrienden, collega’s, dates en groepen na het werk. Reken op $25 tot $50 per persoon voor een volle avond, vaak aan de bar of aan een lage tafel, en meestal in een luidruchtige omgeving.
De dichtstbijzijnde westerse equivalenten zijn de gastropub, de tapasbar en de Italiaanse osteria: allemaal kleine gerechten, drank voorop en een lang tempo. Wat het niet is: fastfood, fine dining, of een plek waar je een hoofdgerecht bestelt en weer vertrekt.
Wat betekent gastropub precies?
De term ontstond in Londen in de jaren negentig en combineert de pub, van oorsprong een drinkgelegenheid, met gastronomie, dus eten op een hoger niveau. Een gastropub serveert eten van restaurantkwaliteit in een informele omgeving, met veel aandacht voor speciaalbier en wijn, en je kunt er ook alleen iets komen drinken. Middenprijs, en vaak Britse comfortfood met zorg bereid.
De categorie is inmiddels wereldwijd te vinden. De formule is overal herkenbaar: de uitstraling van een café met de kwaliteit van een keuken.
Hoe heet een informele eetgelegenheid in andere landen?
Frankrijk: bistro of café
Italië: trattoria of bar, waarbij bar dus koffiezaak betekent
Spanje: bar de tapas of gewoon bar
Japan: kissaten voor de ouderwetse variant, café voor de moderne
Korea: cafe voor de westerse vorm, bunsikjip voor de informele rijst- en noedelzaak
Vietnam: quan ca phe voor koffie, quan an voor eten
Thailand: raan kafe voor koffie, raan ahaan voor eten
Mexico: fonda voor huiskeuken, taqueria voor taco’s, café voor koffie
Duitsland: Cafe of Imbiss voor snel eten
Verenigd Koninkrijk: café, in de spreektaal caff, of brasserie
Verenigde Staten: cafe, diner of casual restaurant
Elk woord draagt andere verwachtingen. Een fonda is huiselijker dan een taqueria, en een Imbiss is sneller dan een Cafe.
En bij ons: het Nederlandse en Vlaamse horecawoordenboek
Wij hebben een eigen set begrippen die voor buitenlandse gasten volledig ondoorzichtig is. Google Maps vertaalt ze niet, en je gast weet dus niet wat hem te wachten staat. Dat is jammer, want juist deze woorden vertellen een verhaal.
Eetcafé: een café waar je ook echt kunt eten, met een korte, vertrouwde kaart. Geen restaurant, geen kroeg, maar precies daartussenin. In het Engels het beste te omschrijven als een pub met een keuken.
Bruin café: het klassieke buurtcafé met donker hout, een tapijt op de tafel en jaren rooklucht in de muren. Drank voorop, eten hooguit een tosti of bitterballen. Voor buitenlandse gasten is dit de meest typisch Nederlandse ervaring die er is.
Grand café: ruim opgezet, hoge plafonds, de hele dag open, van koffie in de ochtend tot een borrel in de avond. In opzet het dichtst bij de Franse brasserie.
Brasserie: in Vlaanderen en Nederland een informeel restaurant met een brede kaart, vaak de hele dag door. Minder bierfocus dan het Franse origineel.
Snackbar en cafetaria: friet, kroketten, frikandellen en snacks uit de muur. Snel, goedkoop, om mee te nemen of aan een statafel.
Frituur of frietkot: de Vlaamse tegenhanger, en cultureel een categorie op zich. Friet in een puntzak met een keuze uit tientallen sauzen, plus stoofvlees en gefrituurde snacks. Wie Vlaanderen bezoekt en dit overslaat, mist iets.
Broodjeszaak: belegde broodjes voor de lunch, om mee te nemen of ter plekke te eten. In Vlaanderen ook wel broodjesbar.
Visboer of viskraam: haring, kibbeling, lekkerbek en gerookte paling, vaak vanuit een kraam op straat. Een gast die haring wil proberen, komt hier terecht en niet in een restaurant.
Lunchroom: koffie, gebak, broodjes en salades, overdag geopend. Wat elders een café heet.
Proeflokaal: van oorsprong de plek bij een jenever- of bierstokerij waar je proefde. Nu vaak een sfeervolle drankzaak met een kleine kaart.
De valkuil met het woord coffeeshop
Noem je koffiezaak in het Engels nooit een coffeeshop. In Nederland betekent dat woord iets volstrekt anders. Gebruik koffiebar, espressobar of gewoon café. Dit is een van de weinige vertaalfouten die je gasten oplevert die je helemaal niet zocht.
Wat je hiermee doet
Zet in je Engelse, Duitse en Franse teksten in een zin wat voor zaak je bent. Bijvoorbeeld: dit is een eetcafé, een informele Nederlandse zaak tussen een café en een restaurant in, met een korte kaart en een ontspannen tempo. Die ene zin voorkomt teleurgestelde gasten en trekt precies de gast die je zoekt.
Hoe verschillen de prijzen per type zaak?
Ruwe richtprijzen voor 2026, per persoon, omgerekend naar dollars. De verschillen per stad zijn groot.
Diner, kissaten of bunsikjip: $5 tot $15
Informele eetzaak zoals donburi-ya, pizzeria, taqueria of ramen-ya: $10 tot $25
Bistro, trattoria, tapasbar of gastropub: $25 tot $50
Brasserie of restaurant in het middensegment: $40 tot $80
Ristorante, betere bistro of goede izakaya: $60 tot $120
Fine dining: $100 tot $200
Omakase, kaiseki of Michelinniveau: $200 tot $500 en meer
Dit zijn grove richtlijnen. Een pizzeria in Napels is iets anders dan een pizzeria in de Ginza in Tokio, en een bistro op het Franse platteland is iets anders dan een bistro in Manhattan. De labels zeggen betrouwbaar iets over de opzet en veel minder betrouwbaar iets over de prijs op een specifieke plek.
Waarom dit ertoe doet voor je gasten
Een gast die een ristorante binnenloopt met trattoriaverwachtingen schrikt van de rekening. Een gast die in een izakaya op een hoofdgerecht wacht, snapt niet waarom er alleen maar kleine schaaltjes komen.
Wie deze termen vooraf kent, stelt zijn verwachtingen over prijs en tijd goed bij, kiest de juiste zaak voor de gelegenheid en raakt niet teleurgesteld door een opzet die hij niet zag aankomen.
Voor jou als ondernemer geldt het omgekeerde: jezelf correct labelen helpt gasten je te vinden voor de ervaring die je daadwerkelijk biedt. Noem je een informele buurtzaak een ristorante, dan trek je teleurgestelde gasten. Noem je een fine-diningzaak een trattoria, dan trek je gasten die te weinig besteden.
Hoe je meertalige kaart het culturele label meeneemt
Een werkwijze die in de praktijk goed uitpakt:
Laat het oorspronkelijke label staan: Trattoria Roma, Izakaya Ginza, Brasserie Lipp, Eetcafé De Buren.
Leg de opzet kort uit op de eerste pagina van je kaart of in je welkomsttekst.
Vertaal die uitleg mee naar elke taal, zodat gasten weten wat voor ervaring ze kunnen verwachten.
Een voorbeeld: dit is een trattoria, een informeel Italiaans restaurant met traditionele streekgerechten. Het tempo is ontspannen en de kaart wisselt per seizoen. Die ene zin op je welkomstpagina zet de verwachting in elke taal goed, kost je niets en haalt merkbaar wrijving weg.
Intermenu ondersteunt een veld voor opzet en culturele context op de welkomstpagina van je kaart, dat meevertaalt met de gerechten. Klein detail, groot effect voor zaken in toeristische gebieden.
Veelgestelde vragen
Wat is het verschil tussen een bistro en een brasserie?
Een bistro is kleiner en intiemer, met Franse huiskeuken. Een brasserie is groter en levendiger, vaak met bierfocus, en de hele dag open. Allebei Frans, maar duidelijk verschillend.
Wat is een izakaya?
Een Japanse zaak in gastropubstijl: kleine gerechten, drank voorop, sociale sfeer en een avond die uren duurt. Middenprijs, en de standaardplek na het werk.
Wat betekent gastropub?
Een Britse categorie uit de jaren negentig die pubdranken combineert met eten op restaurantniveau. Informele sfeer, middenprijs.
Wat is het verschil tussen een eetcafé en een restaurant?
Een eetcafé heeft een kortere kaart, een lossere sfeer en je kunt er ook alleen iets drinken. Een restaurant richt zich op de maaltijd, met een uitgebreidere kaart en meer bediening.
Hoe leg ik een frituur uit aan een buitenlandse gast?
Als een Vlaamse frietzaak waar friet in een puntzak wordt geserveerd met een ruime keuze aan sauzen, naast stoofvlees en gefrituurde snacks. Het is een cultureel begrip, geen fastfoodketen.
Hoeveel variëren de prijzen per type zaak?
Informele zaken zitten rond $10 tot $25 per persoon, bistro’s, trattoria’s en tapasbars rond $25 tot $50, brasseries rond $40 tot $80, ristoranti rond $60 tot $120, fine dining rond $100 tot $200 en omakase of kaiseki vanaf $200.
Help je gasten de juiste ervaring te vinden
Heeft je zaak een specifiek cultureel format, of dat nu een trattoria, izakaya, brasserie, gastropub of eetcafé is, dan helpt een duidelijk label op je kaart en je gevel gasten om je te vinden voor wat je werkelijk biedt.
Intermenu ondersteunt culturele formatlabels op de welkomstpagina van je kaart, vertaald in vijftien talen. Zo leest een Franse gast bij een trattoria in het Frans over de informele buurtitaliaan voordat hij gaat zitten. Het resultaat: gasten komen binnen met de juiste verwachting, en de maaltijd verloopt voor beide kanten beter.