Een QR-codemenu bedient de mensen die al in je zaak zitten. Dezelfde pagina, goed gepubliceerd, werkt ook als je zaak leeg is: als echte webpagina die zoekmachines kunnen lezen, en als kaart in een openbare gids waarin gasten op gerecht zoeken. Zo werkt die helft van digitaal gaan, en dit zijn de vijf voorwaarden waaraan je moet voldoen.
U zocht op de naam van uw restaurant en vond een pagina met uw gerechten, die niemand van uw restaurant heeft gebouwd. Zo'n pagina is een samengesteld menu, en u hebt twee echte opties: overnemen of laten verwijderen. Beide kosten een paar minuten, en geen van beide gebeurt vanzelf.
Meerdere vestigingen vanuit één account beheren: prijzen, valuta en talen per locatie, menu's klonen en de merkconsistentie bewaken.
Menubeschrijvingen schrijven die verkopen: de formule, de woorden die werken, de juiste lengte en voor-en-na-voorbeelden.
Een gedrukt menu vertelt je nooit iets terug. Een live menu telt hoeveel gasten het openden, op welke gerechten ze tikten en welke de hele maand door niemand zijn aangeraakt. Wat het niet kan vertellen, is wat iemand bestelde, en precies weten waar die grens ligt maakt de cijfers bruikbaar in plaats van misleidend.
Bijna niets op een menu is één vast ding. De pizza komt in drie maten, de flat white met havermelk, de burger met een bijgerecht naar keuze. De branche noemt dat modifiers. Richt je ze goed in, dan wordt je menu korter, duidelijker en ongemerkt beter in het verkopen van dat extraatje.
Een menu organiseren: duidelijke categorieën, 5–7 gerechten per sectie, een volgorde die verkoopt en je stergerechten waar de blik valt.
De meeste AI-foodfoto's mislukken om één reden: de prompt noemt een gerecht en stopt daar. Deze dertig doen de rest van het werk voor je: hoek, licht, ondergrond, props, scherptediepte en sfeer. Vul je gerecht in en plak.
De 14 allergenen zijn het makkelijke deel: die leer je in tien minuten. Het lastige is wat je menu doet met een gerecht dat nog niemand heeft gelabeld, want een filter dat zo'n gerecht stilletjes doorlaat, vertelt een gast iets wat niemand in je keuken hardop zou durven zeggen.
Een toerist die je menu niet kan lezen, bestelt het enige woord dat hij herkent. Je menu in zijn taal aanbieden is zo gebeurd — als je een taal pas aanbiedt wanneer die echt af is, en weet welke talen het afmaken waard zijn.
Een QR-code is gewoon een plaatje van een webadres. Alles wat er met QR-menu's misgaat, komt voort uit het adres in de code — en uit de vraag of dat adres nog kan veranderen nadat je tweehonderd tafelstandaards hebt laten drukken.
De echte vraag achter "moeten we digitaal?" is altijd dezelfde: moet ik dit allemaal overtypen? Nee. Je fotografeert wat je al laat drukken. Maar het loont om precies te weten wat de import goed doet, wat hij aan jou teruggeeft en wanneer een spreadsheet het betere gereedschap is.
