Een QR-codemenu maken (en live gaan)
Een QR-code is gewoon een plaatje van een webadres. Alles wat er met QR-menu's misgaat, komt voort uit het adres in de code — en uit de vraag of dat adres nog kan veranderen nadat je tweehonderd tafelstandaards hebt laten drukken.
In het kort — de belangrijkste punten
Er zijn twee soorten QR-menu's, en maar één overleeft een prijswijziging. Een code die naar een bestand wijst, ligt vast op het moment dat hij gedrukt wordt. Een code die naar het eigen adres van je menu wijst, blijft altijd goed.
Bij gratis generators gaat het mis. Hun „gratis dynamische" codes lopen via een doorverwijzing die van de generator is — als de proefperiode afloopt of de dienst stopt, doen je gedrukte codes het niet meer.
Druk het vectorbestand af, minstens 3 cm breed, met de lichte rand intact. Een screenshot in een document geplakt is de meest voorkomende reden dat een code op jouw telefoon scant en op die van je gast niet.
De code is maar één deur. Hetzelfde adres hoort in je Instagram-bio, je e-mailhandtekening, een flyer, een chatbericht.
Er wordt niets geïnstalleerd. Scannen opent de browser die al op de telefoon staat: geen app, geen account, niet inloggen, niet bestellen — gasten lezen, kiezen en bestellen bij je bediening.
Begin je helemaal opnieuw? De code is de laatste stap: een digitaal menu maken behandelt de stappen ervoor.
Statisch of dynamisch: het verschil dat niemand uitlegt tot het je geld kost
QR-codes zijn een openbare standaard — niemand heeft een licentie op het patroon, en dankzij de ingebouwde foutcorrectie scant een code met een koffiekring er meestal nog gewoon. Daar verliezen restaurants hun geld niet. Het geld gaat verloren in het adres.
Een statische code wijst rechtstreeks naar iets— meestal een pdf op een server, .../menu-voorjaar.pdf. Het adres zit in het patroon ingebakken, dus als de vis twee euro duurder wordt, upload je een nieuw bestand, krijg je een nieuw adres, maak je een nieuwe code en druk je opnieuw. Veertig tafelstandaards, de raamsticker, de flyers. Elke keer weer.
Een „dynamische" code van een generator wijst naar de generator. In het patroon staat iets als qr-dienst.example/x7Fq2, dat doorstuurt naar waar je het laatst naartoe liet wijzen. Het addertje: je hebt een bedrijf midden in de keten tussen je gast en je menu gezet.
De derde optie is die een restaurant zou moeten willen. Laat de code naar het eigen, vaste adres van je menu wijzen en het doorverwijsprobleem verdwijnt, want er is geen doorverwijzing. Bij Intermenu ziet dat adres eruit als intermenu.io/menu/jouw-restaurant, en het menu bewerken verandert het niet. Verhoog een prijs, haal de zeebaars van de kaart, zet een vijfde taal aan — de code op tafel klopt nog steeds, en wijzigingen verschijnen bij de volgende keer dat de gast het menu laadt. Je drukt maar één keer.
Waarom de gratis generator een valkuil is
Een gratis statische generator is prima als je hem een adres geeft dat van jou is en over drie jaar nog werkt — het patroon dat hij tekent is hetzelfde patroon dat iedereen tekent. De valkuil is de gratis dynamische code, en die slaat op drie manieren toe.
De proefperiode loopt af. Veel generators geven dynamische codes twee weken of een paar honderd scans weg en zetten de link daarna achter een pagina die je een abonnement probeert te verkopen. Je tafelstandaards maken nu reclame voor iemand anders.
De doorverwijzing sterft. Diensten voor korte links en QR-codes worden overgenomen, stoppen ermee of laten een domein verlopen. Elke code die via hen gedrukt is, werkt in één klap niet meer, en de enige oplossing is opnieuw drukken.
Het midden van de keten wordt afgeknepen. Limieten op het aantal scans, trage doorverwijzingen, een advertentiepagina tussen gast en menu. Een gast die vier seconden moet wachten, heeft zijn telefoon al weggelegd.
De regel: zet in een gedrukte code alleen een vast adres dat van jou is. Als een dienst moet blijven bestaan en betaald moet blijven worden om je code te laten werken, heb je een abonnement op vierhonderd stukjes karton gedrukt.
Het drukwerk goed krijgen
Dit maakt het verschil tussen een code die in één keer scant en een code waarvoor een gast moet opstaan en zijn telefoon moet kantelen. Het is allemaal techniek.
Download het vectorbestand, geen screenshot. De pagina „Mijn QR en live menu" in Intermenu heeft een knop Downloaden voor print die je een scherp vectorbestand geeft dat op elk formaat schaalt, plus een printklaar vel. Een screenshot wordt herschaald en de kleine vierkantjes lopen in elkaar over.
Druk hem minstens 3 cm breed af. Dat is het minimum voor een code waar een gast aan tafel zijn telefoon boven houdt. Op grotere afstand is de vuistregel een tiende van de scanafstand, dus een raamsticker die van twee meter wordt gelezen, hoort eerder rond de 20 cm te zijn.
Houd de lichte rand vrij. De stille zone rond het patroon gebruikt de camera om de randen van de code te vinden. Snijd hem niet weg, laat er geen tekst in lopen en leg de code niet over een foto.
Donker op licht, mat als het kan. Glans onder een spotje kaatst licht terug in de camera, en daarom werkt een code soms bij de lunch wel en bij het diner niet. Draai de kleuren nooit om.
Versier hem niet. De code uitrekken, de blokjes afronden of een logo in het midden zetten vreet allemaal aan de foutcorrectie waar de code op leunt.
Test de drukproef op drie telefoons, waarvan één oud, in het licht waarin de code straks hangt.
Test de drukproef voordat je er tweehonderd laat drukken
De drukproef van de drukker scant op je bureau, in kantoorlicht, op de nieuwste telefoon in het gebouw — en geen van die omstandigheden is waar hij het moet overleven. Doe dit één keer, met de proef in je hand:
Eén iPhone en één Android, met de gewone camera— geen scanner-app, want die is vergevingsgezinder dan de camera die je gasten gebruiken.
Test in de zaak, niet op kantoor. Het donkere hoekje en het terras om twaalf uur 's middags zijn de lastige gevallen: het ene heeft bijna geen licht, het andere te veel.
Houd de telefoon zoals een zittende gast hem houdt— achteroverleunend, met één hand, zonder veel moeite.
Leen een telefoon met een gebarsten scherm. Gekrast glas verstrooit licht, en dat is meestal de reden dat een code bij één gast niet werkt en bij alle anderen wel.
Zet de wifi uit en probeer het met één streepje mobiel bereik. Dat is wat de tafel voor vier in de kelder op vrijdagavond krijgt.
Bekijk het resultaat zoals een gast dat doet— op de telefoon, scrollend, niet op een desktop waar elke rubriek op één scherm past.
Geef hem aan iemand die hem nog nooit heeft gezien, en help niet. Waar diegene aarzelt, vertelt je bordtekst, je rubriekvolgorde of je plaatsing je iets.
Het voorwerp kiezen waar de code op komt
Het patroon is overal hetzelfde; waar het op gedrukt staat niet.
Tafelstandaards staan rechtop, zodat de telefoon recht wordt gehouden in plaats van schuin boven een plat kaartje. Bedruk beide kanten.
Stickers overleven duizend keer afnemen en lopen nooit weg, maar ze liggen plat en vangen het licht van boven.
Een los kaartje is het goedkoopst om opnieuw te drukken en het makkelijkst kwijt te raken — precies goed zolang je nog aan de tekst schaaft.
De code op de gedrukte menukaart is het minst opdringerig: niemand hoeft uitgelegd te krijgen waar het vierkantje voor is.
Lamineren, alleen mat. Het veegt schoon en gaat een seizoen mee, en glans spiegelt het plafondlicht recht de camera in. Wie ooit een gelamineerde menukaart heeft gefotografeerd, kent het probleem; dit is hetzelfde in omgekeerde richting.
Op de hoogte waar een zittende gast bij kan zonder op te staan of een waterglas te verschuiven.
Een weerbestendige versie voor het terras. Regen, zon en een tafel die de hele dag wordt afgenomen, maken gewoon karton binnen een week kapot, en om twaalf uur 's middags is dat het felste oppervlak dat je hebt.
Waar de code echt moet komen
De meeste restaurants zetten een code op tafel en stoppen daar. De tafel is de voor de hand liggende plek, en de minst interessante.
Tafelstandaards— aan beide kanten, zodat niemand hem hoeft om te draaien, binnen bereik van een zittende gast.
De gedrukte menukaart zelf. De kaart geeft de gast het eten; de code geeft hem allergenen, diëten en zijn eigen taal.
Het raam of de deur. Mensen besluiten op de stoep of ze binnenkomen, en een code naast de openingstijden laat ze eerst het menu lezen.
De achterkant van het rekeningmapje. Gescand aan het eind van de maaltijd wordt het wat ze morgen bekijken.
Flyers, afhaaltassen en bezorgdozen. Een code op een doos is een menu in iemands keuken.
Het stoepbord of de toonbank— in een koffiezaak lezen mensen terwijl ze in de rij staan.
Alles wat gedrukt wordt, krijgt een code. Alles wat digitaal is, krijgt de link.
De code in het raam doet een heel ander werk. Die wordt gelezen door iemand op de stoep die twijfelt of hij binnen zal gaan, heel vaak om tien uur 's avonds met de lichten uit. Precies dan bewijst de live open/gesloten-badge zijn waarde: „Opent om 09:00" beantwoordt de vraag waarmee iemand naar het raam kwam, en het menu de vraag die hij daarna wilde stellen. Druk die code groter af, op ooghoogte van iemand die staat, en niet naast de deurklink.
Sommige codes horen de deur uit. Een flyer, de tape op een bezorgtas, een visitekaartje, het spandoek op het foodfestival in juni. Ze dragen allemaal hetzelfde vaste adres, dus geen van allen verloopt.
Eén code, of één per kaart?
De meeste restaurants vragen het zich af bij de drankenkaart, en voor de meeste is het antwoord: één code voor alles.
Drie codes voor eten, drank en wijn verschuiven werk van de software naar de gast. Hij moet een vierkantje kiezen voordat hij één gerecht heeft gezien, en wat hij zocht — een rode wijn bij het lamsvlees — staat aan de andere kant van de tafel. Eén menu met rubrieken doet het beter: de zoekfunctie en de rubriekknoppen doen het navigeren, dus de wijnkaart is één tik verwijderd van de bovenkant van het eten, en een gast die „riesling" typt, komt er zonder te weten op welke kaart hij stond.
Twee eerlijke uitzonderingen:
Een bar waar de drankenkaart het menu is. Daar hoort de drankrubriek bovenaan de lijst met rubrieken te staan, niet een tweede code.
Twee kaarten die niets delen— een hotelrestaurant en een roomservicekaart zonder gemeenschappelijke gerechten, prijzen of publiek. In Intermenu zijn dat twee locaties, elk met een eigen menu, link en QR-code.
Twijfel je nog? Begin met één.
De link werkt overal waar de code dat niet kan
Het adres in de code is gewone tekst, en dat maakt het nuttiger dan de code zelf.
Plak het in je Instagram-bio, je e-mailhandtekening, de knop op je website, je profielen op reviewsites, of in een antwoord aan iemand die vraagt of je iets glutenvrijs hebt. Geen camera nodig. De omslagfoto in je restaurantprofiel is meteen de voorbeeldafbeelding als de link in een chat wordt gedeeld, dus stel die eerst in.
Dezelfde pagina wordt ook gevonden zonder dat iemand iets scant — ze bevat gestructureerde restaurantgegevens die zoekmachines lezen, en gepubliceerde menu's komen in de sitemap: je restaurantmenu online vindbaar maken.
Je kunt de twee achteraf uit elkaar houden. De inzichten leggen vast waar gasten vandaan kwamen — een QR-scan, een directe link, een andere website of een getagde campagnelink — zodat je ziet of de raamsticker zijn plek verdient: wat een digitaal menu je vertelt dat papier niet kan.
Door welke deur je gasten echt binnenkwamen
Drie van die vier herkomsten kosten je niets. De vierde is vijf minuten waard, omdat hij je eigen kanalen van elkaar scheidt. Een campagnelink is hetzelfde menuadres met een label aan het eind: één label voor je Instagram-bio, een ander voor de flyer, een derde voor de knop op je website, en ze zijn niet langer één stapel met „direct" erop. Taggen versnippert ook je vindbaarheid niet — campagnelinks verwijzen zoekmachines terug naar het hoofdadres van het menu.
Lees het scherm met menuweergaven over 7, 30 of 90 dagen en de vergelijking wordt ongenadig: de flyeractie die echt geld kostte tegenover de bio-link die niets kostte, of de raamsticker die scans oplevert terwijl de tafelstandaards nauwelijks bewegen — een plaatsingsprobleem, geen codeprobleem.
Wat de gast krijgt na het scannen
De camera opent de browser die al op de telefoon staat. Er wordt niets geïnstalleerd, geen account aangemaakt, niemand logt in. Het menu laadt met je omslagfoto, logo en naam, en een live open/gesloten-badge op basis van je openingstijden — „Open · sluit om 22:00", „Opent om 09:00" of „Gesloten". Hij kan overweg met openingstijden na middernacht en werkt zichzelf bij terwijl de pagina op tafel openstaat.
Een vastgezette balk bevat zoeken en, zodra je twee of meer rubrieken hebt, knoppen die naar beneden springen. Het zoeken doorzoekt gerechtnamen, beschrijvingen en optienamen, dus een gast die „havermelk" typt, vindt de koffie die het als extra aanbiedt; treffers worden gemarkeerd en de pagina scrolt naar de eerste.
Dan het filter. Een gast kiest één dieet en verbergt zoveel allergenen als hij wil, en het menu past zich meteen aan. Gerechten die niemand heeft gelabeld, worden niet als veilig voorgesteld — ze staan in een duidelijk gemarkeerde groep „Allergeneninformatie niet opgegeven", met de opmerking het na te vragen bij het personeel. In dezelfde kop staat een taalkeuze voor elke taal die je hebt aangezet.
Wat het menu niet doet, is een bestelling opnemen. Gasten lezen, kiezen en bestellen bij je bediening.
Open het live demomenu op je telefoon in plaats van je laptop — dertig seconden ermee leggen meer uit dan dit hele stuk.
Over de weerstand tegen QR-menu's
Sommige gasten rollen met hun ogen bij de code, en daar hebben ze recht op. De pandemie heeft een enorme hoeveelheid slechte QR-menu's opgeleverd, en de klachten erover waren heel concreet.
Bijna allemaal zijn ze terug te brengen tot drie dingen. De code leidde naar een pdf, dus een document van A4-formaat belandde op een scherm zo groot als een handpalm en de gast was een minuut aan het knijpen en schuiven door een wijnkaart. Of hij leidde nergens heen — een vervangen bestand, een verlopen doorverwijzing, een dode link aan tafel. Of de gast vroeg om papier en kreeg te horen dat dat er niet was, en dat is de enige van de drie die puur een gastvrijheidsfout is.
Niets daarvan hoort bij een zwart-wit vierkantje. Een code die wijst naar een pagina die voor een telefoon is gebouwd, op een adres dat niet kan breken, in een zaak waar iedereen die papier wil papier krijgt, levert geen van die klachten op.
Als je code nog steeds wijst naar een pdf die je drie zomers geleden hebt geëxporteerd, is dat oogrollen aan jou gericht, niet aan QR-codes.
De valkuil bij meerdere locaties
Lees dit voordat je iets laat drukken. Het menu van één restaurant staat op intermenu.io/menu/restaurantnaam. Zodra je organisatie meer dan één locatie heeft, verhuizen de menu's naar intermenu.io/menu/organisatienaam/locatienaam. De vorm van het adres verandert.
Codes die al met het korte adres gedrukt zijn, blijven werken. Een gast die een oude tafelstandaard scant, wordt automatisch doorgestuurd naar het huidige adres van die locatie, inclusief de taal die hij koos. Een tweede zaak openen maakt het drukwerk van je eerste zaak niet ongeldig. Toch: komt er dit jaar een tweede locatie, druk dan per locatie en bestel die partij pas als het adres vastligt.
Toegankelijkheid en tafelmanieren
Een QR-menu is een gemak, en op het moment dat het een obstakel wordt, heeft het je een tafel gekost.
Houd een paar gedrukte menukaarten achter de hand bij de ontvangst. Sommige gasten lezen niet prettig van een telefoonscherm, sommige hebben een lege batterij, sommige willen gewoon niet. Er een aanreiken is routine, geen gunst.
Zet de code binnen bereik van een zittende gast. Als iemand moet opstaan of over een tafel voor vier moet leunen, staat hij op de verkeerde plek.
Vraag niemand om iets te installeren. Er valt niets te installeren, dus het bordje hoeft alleen te zeggen wat er achter de code zit.
Geef hem licht. Een code op een donkere tafel in een schemerige zaak is een ander ding dan dezelfde code op je kantoor.
Laat het personeel voorlezen. Een ober die de allergenenregel van zijn eigen telefoon voorleest, is een prima uitkomst.
Wat je doet als een gast niet kan scannen
Het gebeurt op je drukste zaterdag. Het lijstje is langer dan het lijkt: een telefoon op twee procent, een oudere gast die het scherm moeilijk kan lezen, iemand die op reis is zonder databundel. Geen van die gevallen is een uitzondering.
Geef zonder toespraak een papieren kaart. Een gedrukt menu op verzoek kost een paar vellen per maand en levert de tafel weer op. Dit is een beslissing over gastvrijheid, niet over techniek — je hoeft de discussie over QR-codes niet te winnen om iemand te laten eten.
Leer je personeel het adres hardop te zeggen. intermenu.io/menu/jouw-restaurant is kort genoeg om over een tafel te zeggen — de snelste oplossing als de camera het probleem is en de telefoon niet.
Leg bij de ontvangst een kaartje met het adres in grote letters en zonder code, voor de gast wiens camera niet scherp stelt en voor wie geen vreemde vierkantjes scant.
Maak het nooit het probleem van de gast. „Het zou moeten werken" is geen antwoord. Wie er staat, lost het in dertig seconden op, met papier als dat nodig is.
Voordat je er 200 laat drukken
Tien minuten met dit lijstje zijn goedkoper dan een tweede drukgang.
Het menu is gepubliceerd en leesbaar— overal prijzen, geen half afgemaakte rubrieken.
Het adres is je eigen vaste adres, geen doorverwijzing van een generator.
Je hebt het vectorbestand gedownload, geen screenshot.
De code is minstens 3 cm breed, breder voor afstand, lichte rand onaangeroerd, niets eroverheen gedrukt.
Je openingstijden staan erin, zodat de open/gesloten-badge de waarheid vertelt.
Je allergenen- en dieetlabels staan erin, want daar is een menu op de telefoon voor.
Je tweede taal haalt de drempel— een taal wordt pas aangeboden zodra minstens de helft van je bestelbare gerechten een vertaalde naam heeft.
Het bordje zegt wat het is— „Ons menu, allergenen en dagspecials" werkt beter dan een kaal vierkantje.
Krijg je QR-code gratis met Intermenu
Intermenu geeft elk menu een vast adres en een QR-code op één pagina: de live link met knoppen om te kopiëren en te openen, een vectorbestand gemaakt voor print, een printklaar vel, en hoeveel gasten je menu de afgelopen week hebben geopend.
Druk hem één keer. Verander prijzen, zet een gerecht op uitverkocht, voeg een taal toe — de code op tafel wijst nog steeds naar het juiste menu. Eén locatie, 40 gerechten en twee talen zijn gratis, zonder creditcard en zonder tijdslimiet; de prijspagina toont de rest.
Maak gratis je QR-codemenu met Intermenu →
Veelgestelde vragen
Hoe maak ik een QR-code voor mijn restaurantmenu?
Publiceer het menu op een vast webadres en maak dan een code die daarnaar wijst. In Intermenu wordt de code voor je gemaakt, met een download die voor print is gemaakt.
Moet ik de QR-code opnieuw laten drukken als mijn prijzen veranderen?
Nee, zolang de code naar het adres van je menu wijst en niet naar een bestand. De code blijft hetzelfde en het menu erachter verandert; gasten zien de nieuwe prijs de volgende keer dat ze het menu laden.
Hebben gasten een app nodig om een QR-menu te scannen?
Nee. De camera opent de browser die al op de telefoon staat — geen app, geen account, niet inloggen, niets te installeren.
Zijn gratis QR-codegenerators veilig voor een restaurantmenu?
Een statische code die naar een adres van jezelf wijst, is prima. Wees voorzichtig met „gratis dynamische" codes, die via de doorverwijzing van de generator lopen — als de proefperiode afloopt of de dienst stopt, werken je gedrukte codes niet meer.
Kunnen gasten via het QR-codemenu bestellen?
Nee. Het menu is om te lezen en te kiezen — foto's, allergenen, diëten, formaten en extra's — en gasten bestellen zoals altijd bij je bediening.
Heb ik aparte QR-codes nodig voor eten en drinken?
Meestal niet — de zoekfunctie en de rubriekknoppen doen het navigeren. Aparte codes verdienen zich alleen terug als de twee kaarten niets delen, zoals een hotelrestaurant en een roomservicekaart.
Hoe weet ik of mijn QR-code in mijn zaak scant?
Test de gedrukte proef, niet het bestand op je scherm: een iPhone en een Android, de gewone camera, het donkere hoekje en het zonnige terras, vastgehouden op de afstand waarop een zittende gast zijn telefoon echt houdt.
Wat gebeurt er met mijn gedrukte codes als ik een tweede locatie open?
Ze blijven werken. Zodra een organisatie meer dan één locatie heeft, verhuizen menu's naar intermenu.io/menu/organisatienaam/locatienaam, en gasten die een oude code scannen, worden automatisch doorgestuurd, inclusief de taal die ze kozen.