Hoe maak je een digitaal menu: stap-voor-stap gids

In het kort — de belangrijkste punten

• Fotografeer je kaart, typ hem niet over. Upload foto's of een pdf van de kaart die je al drukt en laat de AI de gerechten voorbereiden. Jij controleert; je schrijft niets over.

• Een digitaal gerecht draagt meer dan papier. Prijs, beschrijving, foto, de 14 EU-allergenen, dieetlabels, calorieën, formaten en extra's — alles filterbaar en vertaalbaar.

• Allergenen zijn het deel dat moet kloppen. Een menu dat een gerecht zonder labels als veilig behandelt, is slechter dan een papieren kaart. Een goed filter weigert die belofte te doen.

• Een taal aanbieden heeft pas zin als die echt leesbaar is. Een half vertaald menu zet een gast op een slechtere plek dan waar hij begon.

• De QR-code is de laatste stap, niet de eerste. Druk hem één keer af, minstens 3 cm breed, en druk hem nooit meer opnieuw — de code wijst naar het menu, niet naar een kopie ervan.

Wat "je menu digitaliseren" eigenlijk betekent

Er zijn twee versies van dit project, en ze zijn niet even groot.

De kleine versie is een pdf van je kaart op je website. Beter dan niets, en in 2015 was je er een middag mee bezig. Maar je kunt hem niet filteren, niet vertalen, niet corrigeren wanneer de vis om acht uur 's avonds op is, en op een telefoon is hij bijna onleesbaar.

De echte versie is een menu met een eigen webadres dat zich gedraagt als software. Als de keuken de zeebaars schrapt, tik je één keer en is hij weg van het scherm van de volgende gast. Als er een Duits stel aan tafel gaat zitten, lezen ze de kaart in het Duits. Als iemand met een notenallergie het filter opent, verdwijnen de gerechten die schadelijk kunnen zijn, en worden de gerechten die niemand heeft gelabeld apart gezet met een waarschuwing, in plaats van stilletjes als veilig te worden doorgegeven.

Dat is de versie die je middag waard is. Deze gids loopt het hele traject door, in de volgorde waarin ik het zelf zou doen.

Begin met fotograferen, niet met typen

Dit is de stap die de omvang van het hele project verandert, dus doe hem als eerste.

Maak met je telefoon foto's van je gedrukte kaart, of upload de pdf die je ontwerper je stuurde. In Intermenu kun je tot vijf JPG-, PNG-, WebP- of pdf-bestanden in één import versturen — een pdf mag twaalf pagina's lang zijn, en één import in totaal zestien pagina's. Aantal, type en grootte van de bestanden worden gecontroleerd voordat er iets wordt geüpload, dus een verkeerd bestand hoor je meteen, niet pas na twee minuten wachten.

Daarna leest de AI de kaart. Van elk gerecht legt hij de rubriek vast waaronder het staat, de naam, de beschrijving en de prijs zoals gedrukt. Hij leest ook de structuur die een papieren kaart via de opmaak uitdrukt in plaats van met woorden. Een regel als S 8,00 / M 10,00 / L 12,00 wordt één gerecht met drie formaten, geen drie aparte gerechten. Toppings die onder een burger staan, worden extra's die iets bij de prijs optellen.

Minstens zo belangrijk is wat er gebeurt met de gerechten waarover hij twijfelt. Elk gerecht krijgt een betrouwbaarheidsscore, en de onzekere gaan naar jou in plaats van op goed geluk gepubliceerd te worden. Het controlescherm verdeelt alles over drie tabbladen —"Needs you"(heeft jou nodig: een ontbrekende of onduidelijke prijs, een gerecht zonder rubriek of naam, een prijs van nul, een lezing met lage betrouwbaarheid),"Looks good"(ziet er goed uit) en"Set aside"(apart gezet), voor zaken als een dagschotel die niet op de vaste kaart hoort.

Het detail dat de meeste tijd scheelt: als je een gerecht opent, zie je de bronfoto ernaast, met het stuk waaruit het gerecht is gelezen gemarkeerd. Een prijs controleren is één blik, geen zoektocht door een pdf.

Houd je je kaart al bij in een spreadsheet, dan is er een aparte route — een Excel-sjabloon met zeven kolommen dat je invult en uploadt, met een voorbeeldweergave die precies laat zien hoeveel gerechten worden toegevoegd, bijgewerkt en overgeslagen voordat er ook maar één rij wordt weggeschreven. Goed om te weten: de spreadsheetroute raakt bewust nooit allergenen, foto's, keuzegroepen of vertalingen aan, zodat een prijsupdate in bulk niet het detailwerk wist waar je een avond in hebt gestoken.

Beide routes stap voor stap: een pdf- of fotomenu omzetten naar een digitaal menu.

Wat een digitaal gerecht draagt dat een gedrukt gerecht niet kan

Zodra de gerechten bestaan, wordt elk gerecht een klein dossier in plaats van een regel tekst. Naast naam, beschrijving en prijs kan een gerecht bevatten:

• Een foto— het sterkste element van elk gerecht op een menu, en het element dat de meeste menu's overslaan.

• Allergenen uit de lijst van 14 EU-allergenen, voor gasten zichtbaar als een regel "Bevat …".

• Dieetlabels zoals veganistisch en vegetarisch, die het dieetfilter aansturen.

• Calorieën, gewoon weergegeven als "N kcal".

• Een verhaal— 60 tot 120 woorden over waar het recept vandaan komt of waarom het op de kaart staat. Gasten openen het vanuit het gerecht.

• Pittigheid, bereidingsnotities ("uit de houtoven", "langzaam gegaard") en serveertijden ("doordeweeks tot 15.00 uur").

• Uitverkocht, dat meteen ingaat, zonder opslaan.

Een gerecht voeg je toe in drie korte stappen — Basics, dan Allergens & photo, dan Choices & extras — en het staat live zodra je opslaat. Er is geen aparte publicatiestap voor een gerecht, en daar schrikken mensen positief van.

De functies voor dagelijks gebruik zijn belangrijker dan de lijst met velden. De gerechtenpagina toont er 25 tegelijk en laat je filteren op de uitzonderingen — alles wat uitverkocht is, alles zonder foto. Je kunt meerdere gerechten selecteren en ze in één keer als uitverkocht markeren, in één keer terugzetten, of al je basisprijzen met een percentage verschuiven. Zo kost een prijsverhoging van 5% op de dranken dertig seconden in plaats van een avond.

Hoeveel gerechten, en in welke volgorde

Digitaal gaan verleidt mensen tot toevoegen. De kaart kost geen drukwerk meer, dus waarom zou je de oude specials niet terugzetten? Weersta dat, want de beperking die je gedrukte kaart goed maakte, was nooit het papier.

Een gast die op een telefoon scrolt, leest minder dan een gast met een kaart in zijn hand, niet meer. Ongeveer vijf tot zeven gerechten per rubriek is het vaak genoemde ideaal, en dat klopt: daarboven stoppen mensen met kiezen en beginnen ze te scrollen, en wint het gerecht dat ze herkennen in plaats van het gerecht waar jij aan verdient.

Volgorde is net zo belangrijk als aantal. Op een gedrukte kaart valt het oog eerst midden boven, dan rechtsboven, dan linksboven — de "gouden driehoek" waar menuontwerpers omheen bouwen. Een telefoon maakt daar iets eenvoudigers en bruikbaarders van: de bovenkant van elke rubriek is de beste plek, en de aandacht neemt naar beneden toe af. Je signatuurgerechten met hoge marge komen bovenaan hun rubriek. Het gerecht waar je trots op bent maar dat je nauwelijks verkoopt, gaat bovenaan of gaat eraf.

Twee dingen volgen daaruit die de meeste ondernemers nooit doen:

• Zet je rubrieken in de volgorde waarin je de maaltijd wilt laten verlopen, niet in de volgorde van de oude kaart. Wil je dat mensen voorgerechten bestellen, dan komen de voorgerechten boven de burgers.

• Orden de gerechten binnen elke rubriek bewust, met slepen en neerzetten of met Move earlier en Move later. Het is gratis, kost tien minuten en komt het dichtst in de buurt van een hefboom op je gemiddelde bon. Meer over de gedachte erachter lees je in hoe je een menu organiseert.

Doe meteen een realiteitscheck: de 30/30/30/10-regel — ongeveer 30% inkoop, 30% personeel, 30% vaste lasten, 10% winst. Overleeft een gerecht dat je bovenaan de rubriek wilt zetten die rekensom niet, promoot dan een ander gerecht.

Hoe een menu van 40 gerechten er echt uitziet

Het gratis plan geeft je 40 gerechten. Dat klinkt krap tot je het uitschrijft. Hier is een Nederlands eetcafé dat er ruim in past:

VOORGERECHTEN (5) — Soep van de dag · Carpaccio · Garnalenkroketten · Bitterballen · Brood met kruidenboter
SALADES (3) — Huissalade · Geitenkaassalade · Graanbowl (€13,50, + keuzegroep eiwit: kip +€3,50, zalm +€4,50, tofu +€2,50, halloumi +€3,00)
HOLLANDSE KLASSIEKERS (5) — Boerenkoolstamppot met rookworst · Hachee met rode kool · Kibbeling met ravigotesaus · Uitsmijter · Pannenkoek met spek
HOOFDGERECHTEN (6) — Zeebaars · Biefstuk (+ keuzegroep formaat: 200 g €22,50 / 300 g €28,50) · Halve haan · Varkensbuik · Paddenstoelenrisotto · Groenteschotel
BIJGERECHTEN (5) — Friet · Gebakken krieltjes · Seizoensgroenten · Frisse salade · Appelmoes
DESSERTS (4) — Dame blanche · Appeltaart met slagroom · Poffertjes · Hangop met rood fruit
FRISDRANKEN (4) · BIER (3) · WIJN PER GLAS (5) —rood, wit en één rosé

Dat zijn er precies 40, en kijk wat het werk deed: keuzegroepen, geen extra gerechten. De biefstuk van 200 of 300 gram is één gerecht met een "Pick one"-groep, geen twee gerechten. De graanbowl met vier eiwitten is één gerecht, geen vier. Bouw je het andersom, dan heeft hetzelfde menu 60 gerechten nodig en leest het slechter.

Bij de wijnkaart gaat het meestal mis. Een serieuze wijnkaart past niet in 40 gerechten, en dat is een echte reden om een plan omhoog te gaan — geen reden om je rode wijnen te schrappen.

Formaten, bijgerechten en extra's

De meeste kaarten hebben gerechten in meer dan één vorm, en hier bouwen ondernemers óf iets overzichtelijks, óf een rommeltje van dubbele gerechten.

Een pizza in drie formaten hoort geen drie pizza's te zijn. Een burger met keuze uit bijgerecht hoort geen vier burgers te zijn. Intermenu regelt dit met Choices & extras— een groep is een vraag die het gerecht stelt ("Formaat", "Kies een bijgerecht", "Extra's") en de opties zijn de antwoorden.

Er zijn twee soorten groepen. Pick one is voor alternatieven, waarbij elke optie meestal de prijs rechtstreeks bepaalt: klein €8, middel €10, groot €12. Pick any number is voor toevoegingen, waarbij elke optie iets optelt: extra kaas +€1,50.

Wat je bewust moet opbouwen: groepen staan in een bibliotheek voor het hele restaurant. Bouw "Formaat" één keer, koppel het aan elke pizza, en als je de grote vijftig cent duurder maakt, pas je dat op één plek aan en volgen alle pizza's. Elke optie heeft ook een eigen schakelaar om hem op de kaart te zetten of eraf te halen, dus als de truffel op is, haal je alleen die optie weg zonder de zes gerechten aan te raken die hem aanbieden.

Bouw je deze groepen voor het eerst, dan loopt opties en extra's aan gerechten toevoegen het scherm voor scherm met je door.

Eén waarschuwing, omdat dit de enige destructieve hoek van het product is: verwijderde gerechten en rubrieken blijven 30 dagen in"Recently deleted"(onlangs verwijderd) staan en kunnen worden teruggezet. Keuzegroepen en hun opties niet — die worden definitief verwijderd, en de app zegt dat ook voordat je bevestigt.

Allergenen en diëten: het deel dat moet kloppen

Als je één ding uit deze gids onthoudt, laat het dit hoofdstuk zijn.

In de EU verplicht Verordening (EU) nr. 1169/2011 je om informatie te geven over 14 genoemde allergenen. De VS verplicht er negen, waarbij sesam in 2023 is toegevoegd. Dat is de wettelijke ondergrens. Het praktische probleem is anders en scherper: een digitaal menu met een filter doet een stilzwijgende belofte telkens als een gerecht door het filter komt.

Het eerlijke ontwerp is om die belofte te weigeren waar je de gegevens niet hebt. Als een gast melk en noten verbergt, verdwijnen de gerechten die met een van beide zijn gelabeld. Maar gerechten die niemand heeft gelabeld glippen er niet stilletjes doorheen alsof ze veilig zijn — ze worden verplaatst naar een aparte, duidelijk gemarkeerde groep, "Allergen info not provided" (allergeneninformatie niet opgegeven), met een opmerking om het na te vragen bij het personeel. Elke gerechtregel zegt óf "Bevat …" óf "Allergenen niet opgegeven". Stilte wordt nooit als belofte gepresenteerd.

Extra's hebben hun eigen allergenen, dus een gast ziet dat extra kaas melk toevoegt. En de melding bij elk gerecht volgt je vestigingsland: restaurants in de VS krijgen tekst over de belangrijkste Amerikaanse voedselallergenen, alle andere de 14 EU-allergenen. Voor de volledigheid, de wettelijke Nederlandse namen: glutenbevattende granen, schaaldieren, eieren, vis, pinda's, soja, melk, noten, selderij, mosterd, sesamzaad, zwaveldioxide en sulfieten, lupine en weekdieren.

Niets hiervan vervangt een gesprek met je keuken, en het menu zegt dat ook bij elk gerecht. Het maakt dat gesprek korter en beter geïnformeerd. Dit is geen juridisch advies en het filter is geen garantie.

Dieper: allergenen vermelden op een digitaal menu.

Talen: wie je menu echt leest

Een toerist die je menu niet kan lezen, doet een van twee dingen. Hij bestelt het ene gerecht dat hij herkent, of hij laat je bediening de hele kaart in het Engels opzeggen. Allebei kost het je geld.

Vertalen gaat met één knop op het scherm Languages — daar staat iets als "Translate 12 dishes into English and Deutsch", en die knop pakt alles wat nog niet vertaald is of sinds de laatste vertaling is gewijzigd. Eén vertaalrun behandelt namen en beschrijvingen van gerechten, rubrieknamen, keuzegroepen en hun opties, je restaurantbeschrijving en de namen van de allergenen en diëten die je menu gebruikt. Hij draait op de achtergrond, dus je kunt gewoon doorwerken.

Dit is de regel die het meest telt, en die de meeste platforms verkeerd doen: een taal wordt pas aan gasten aangeboden als minstens de helft van de bestelbare gerechten een vertaalde naam heeft. Je hoofdtaal is altijd beschikbaar. Zo kiest niemand Duits om vervolgens op een menu te landen dat nog grotendeels Nederlands is — een slechtere ervaring dan helemaal geen Duits aanbieden.

AI brengt een menu het grootste deel van de weg. Voor de gerechtnaam die Italiaans moet blijven, of het woord dat je zelf liever gebruikt, is er een raster om met de hand te bewerken, met jouw tekst links en één bewerkbare kolom per taal. Elke cel is gemarkeerd als "Not translated", "Changed since translating" of "Written by AI", en een cel opslaan markeert hem als door een mens gecontroleerd. Met de hand bewerken kost niets — geen run, geen tegoed.

Talen die van rechts naar links worden geschreven, zoals Arabisch, worden van rechts naar links opgemaakt, terwijl prijzen en cijfers hun natuurlijke richting houden.

Dieper: een meertalig menu dat je buitenlandse gasten kunnen lezen.

Foto's, zonder fotograaf

Foto's verkopen — het effect op een gefotografeerd gerecht is aanzienlijk, en het grootst bij de onbekende gerechten waarbij een gast zich niet kan voorstellen wat er komt.

Twee routes. Upload je eigen foto's, altijd beter als je ze hebt. Of genereer er een vanuit de gerechteditor, waarbij de opdracht wordt opgebouwd uit wat het menu al over het gerecht weet — naam, beschrijving, bereidingsnotities en dieetlabels — zodat jij geen prompts hoeft te schrijven. Is een foto door AI gemaakt, dan vermeldt het gerechtscherm van de gast dat het om een sfeerbeeld gaat — de enige eerlijke manier om het te doen.

Direct na een foto-import is er een snelkoppeling die de moeite waard is: de gerechtenlijst biedt aan om in één keer foto's te genereren voor maximaal 25 van de net geïmporteerde gerechten.

Naast gerechtfoto's is er een promostudio voor social posts, specials en evenementen, met een posterstand waarin je een kort formulier invult in plaats van een afbeelding te beschrijven. Beide putten uit hetzelfde maandelijkse beeldtegoed.

Dieper, met prompts die je kunt kopiëren:30 AI-foodfotoprompts voor restaurants.

Je QR-code en de live link

Alles wat je nodig hebt om het menu voor je gasten te krijgen, staat op één pagina: je openbare adres, een QR-code en een printklaar vel.

Het adres ziet eruit als intermenu.io/menu/jouw-restaurant en verandert niet als je het menu bewerkt. Daar draait het juist om —de code wijst naar het menu, niet naar een kopie ervan, dus een prijswijziging, een uitverkocht gerecht of een nieuwe taal betekent nooit dat je ook maar één tafelstandaard opnieuw moet drukken.

Twee praktische punten uit de printinstructies die mensen negeren en waar ze later spijt van krijgen: download het vectorbestand in plaats van een screenshot, en druk de code minstens 3 cm breed af, met de lichte rand eromheen.

Dieper: QR-codemenu's voor restaurants.

Je menu is ook een webpagina

Dit is de helft van digitaliseren waar de meeste ondernemers nooit aan denken, en hij is gratis.

Je menupagina is niet alleen voor de gast aan tafel zes. Het is een echte webpagina met gestructureerde gegevens die zoekmachines lezen — je naam, adres, rubrieken, gerechten en prijzen. Is je menu goed vertaald in twee of meer talen, dan wordt elke taalversie als eigen pagina aangemeld. Gefilterde weergaven en campagnelinks wijzen terug naar het hoofdadres, zodat je zichtbaarheid niet over kopieën wordt versnipperd. Live menu's worden opgenomen in de sitemap.

Daarbovenop is er een openbare gids op intermenu.io/nl/restaurants, met 43 landen, waar gasten menu's bekijken per land en stad. De zoekfunctie daar doorzoekt restaurantnamen, steden én de gerechten op elk menu— belangrijker dan het klinkt, want mensen weten meestal eerder dat ze zin hebben in ramen dan waar ze het kunnen eten.

Voor de gids hoef je je niet aan te melden. Een restaurant wordt automatisch opgenomen als het menu is gepubliceerd, minstens drie bestelbare gerechten in zichtbare rubrieken heeft, en het land is ingesteld op een land dat de gids dekt.

Dieper: je restaurantmenu online vindbaar maken.

En heb je al een pagina van je restaurant gevonden die je niet zelf hebt gemaakt — dat gebeurt, en er is een procedure voor: iemand heeft het menu van mijn restaurant online gezet, en nu?

Wat het menu je terugvertelt

Een gedrukte kaart vertelt je niets. Een live menu vertelt je hoeveel mensen het openden, op welke gerechten ze tikten, naar welke niemand keek en in welke talen ze lazen.

De cijfers blijven eerlijk: een gast die binnen tien minuten herlaadt, telt één keer, en je eigen bezoeken terwijl je bent ingelogd tellen niet mee. Je kiest een periode van 7, 30 of 90 dagen en krijgt duidelijke antwoorden — aantal keer geopend, drukste dag, gemiddelde dag, gerechtweergaven — plus de vijf meest geopende gerechten en, nuttiger nog, de gerechten die niemand opende.

Op die laatste lijst moet je iets doen. Voordat je een gerecht schrapt omdat het niet verkoopt, kijk of gasten het ooit hebben geopend, en waar het in de rubriek staat — wat onderaan staat, wordt minder vaak geopend.

Dieper: wat een digitaal menu je vertelt dat papier niet kan.

Een realistische eerste dag

Begin je vanochtend met een gedrukte kaart, dan is dit de volgorde waarin ik zou werken:

1. Meld je aan en bevestig je e-mail— naam, e-mailadres, wachtwoord, restaurantnaam, hoofdtaal van het menu. Account en restaurant worden samen aangemaakt.
2. Stel de basis in— land, valuta, openingstijden. Doe dit vóór al het andere; valuta en taal raken elk gerecht en elke vertaling.
3. Importeer vanuit foto's of pdf— en werk daarna het tabblad "Needs you" af tot het leeg is.
4. Ruim op— corrigeer prijzen, maak beschrijvingen strakker, zet de rubrieken in volgorde. De bovenkant van elke rubriek krijgt de meeste aandacht, dus daar horen je signatuurgerechten.
5. Label allergenen en diëten meteen— niet "straks". Straks komt nooit.
6. Voeg foto's toe, eerst aan je signatuurgerechten en je gerechten met hoge marge.
7. Bouw je keuzegroepen— formaten, bijgerechten, extra's, elk één keer, in de bibliotheek.
8. Vertaal naar de talen van je gasten, en lees de belangrijkste taal na voordat je erop vertrouwt.
9. Download de QR-code, druk hem af en open het menu op je eigen telefoon zoals een gast dat zou doen.
10. Kom elke week terug en voer één wijziging door die de cijfers echt ondersteunen.

Stap 1 en 2 gaan snel. In stap 3 tot en met 7 wordt een werkend menu een menu dat verkoopt. Voor niets hiervan heb je een developer of ontwerper nodig.

Voordat je begint, loont het om twee minuten in het live demomenu rond te kijken — een volledig voorbeeld in vijf talen, inclusief Arabisch, zodat je de opmaak van rechts naar links ziet.

Hoe lang elke stap ongeveer duurt

Handig om te bepalen of dit een ochtend is of een project. Voor een menu met één vestiging en 40 tot 60 gerechten:

• Aanmelden en bevestigen— vijf minuten, grotendeels wachten op de e-mail.

• Land, valuta, openingstijden— tien minuten, en de openingstijden zijn het trage deel als je gebroken diensten hebt.

• De kaart fotograferen en importeren— een kwartier fotograferen, daarna loopt het lezen vanzelf.

• De controle afwerken— dertig tot zestig minuten, afhankelijk van hoe netjes de kaart was. Dit is het echte werk.

• Volgorde van rubrieken en gerechten— tien minuten, en het zijn de tien minuten met het hoogste rendement van de hele lijst.

• Allergenen en diëten— anderhalf uur voor een eerste ronde, rubriek voor rubriek. De stap die mensen onderschatten.

• Foto's— vijf minuten per gerecht als je genereert, veel langer als je zelf fotografeert.

• Keuzegroepen— twintig minuten, omdat je elke groep één keer bouwt en overal koppelt.

• Vertaling— de run duurt minuten; je belangrijkste taal goed nalezen kost een uur.

• QR-code— vijf minuten om te downloaden en te testen.

Reken op een geconcentreerde ochtend om live te gaan, en een tweede sessie voor allergenen en foto's. Wie je vertelt dat het tien minuten duurt, beschrijft een menu zonder allergeneninformatie en zonder foto's.

Als je maar één uur hebt

Soms krijg je die ochtend niet. Heb je zestig minuten en wil je vanavond iets echts voor je gasten hebben, doe dan dit en verder niets:

• Meld je aan, stel land en valuta in. Vijf minuten. Een verkeerde valuta kost je later een uur.

• Importeer de spijskaart. Niet de drankkaart, niet het inlegvel met specials — de hoofdkaart.

• Werk alleen het tabblad "Needs you" af. Negeer alles wat foutloos is gelezen. Je controleert niet het hele menu; je haalt eruit wat fout is.

• Zet de rubrieken in de goede volgorde, zodat het eerste wat een gast ziet is wat jij wilt dat hij bestelt.

• Download de QR-code en open het menu op je eigen telefoon.

Wat je bewust overslaat: foto's, vertaling, verhalen en elk optioneel veld. Wat je niet mag overslaan zijn allergenen, als je het filter gaat aanprijzen — maar heb je nog niets gelabeld, dan gaat het menu daar zelf eerlijk mee om en markeert het elk gerecht zonder labels als "Allergenen niet opgegeven" in plaats van te suggereren dat het veilig is. Dat ontwerp maakt een lancering in één uur verdedigbaar in plaats van roekeloos.

Zet daarna anderhalf uur in je agenda voor de allergenenronde. Dat is het ene onderdeel dat je niet lang als schuld moet laten liggen.

Wat het kost

Plannen bepalen hoeveel je erin kwijt kunt, niet wat het menu kan. Elk plan heeft dezelfde gastervaring, dezelfde allergenen- en dieetfilters, dezelfde AI-vertaling en dezelfde foto-import.

• Free (€0)— één vestiging, 40 gerechten, 2 menutalen, 2 AI-vertaalruns en 2 AI-afbeeldingen per maand, 30 dagen statistieken. Geen einddatum — het is een werkend plan, geen proefperiode. Het gastmenu draagt een kleine "Powered by Intermenu"-badge.

• Básico (€14/maand)— 150 gerechten, 5 menutalen, onbeperkt keuzegroepen, 25 AI-afbeeldingen per maand, zonder badge.

• Pro (€29/maand)— onbeperkt gerechten en talen, 100 AI-afbeeldingen per maand, statistieken per taal, voorrang bij support.

• Multi (€59/maand)— alles van Pro voor maximaal 3 vestigingen, met één gedeelde beeldpool en statistieken over de hele organisatie.

Prijzen per september 2026, exclusief btw; de prijspagina heeft altijd de actuele bedragen.

De ontwerpkeuze die je moet kennen: een limiet is een plafond voor wat je kunt toevoegen, nooit een schakelaar die iets weghaalt. Met 40 gerechten op Free kun je geen 41e toevoegen, maar niets wat al op je live menu staat wordt verborgen of verwijderd. En importeer je een kaart met formaten op een plan zonder keuzegroepen, dan worden de gerechten toch gepubliceerd — een gerecht in meerdere formaten toont gasten dan gewoon een eerlijke prijsrange zoals €8,00–€12,00 in plaats van een formaatkiezer.

Meer dan één vestiging

Heb je een tweede café, of een hotelrestaurant naast een rooftopbar, dan wil je geen tweede account. Op het Multi-plan bevat één organisatie tot drie vestigingen, elk met een eigen menu, eigen prijzen, eigen talen, eigen openbare link en eigen QR-code, allemaal vanuit één login.

Een vestiging toevoegen vraagt een naam, een stad en een valuta — en eventueel een kopie van de rubrieken, gerechten en keuzegroepen van een bestaande vestiging, inclusief vertalingen, die je daarna los van elkaar aanpast. Dat is het verschil tussen een tweede zaak openen in een middag en een menu vanaf nul opbouwen.

De operationele kant van meerdere zaken tegelijk runnen lees je in meerdere restaurantvestigingen beheren.

Eén ding waar mensen over struikelen: de link van een enkel restaurant is intermenu.io/menu/restaurantnaam, maar zodra een organisatie meer dan één vestiging heeft, verhuizen menu's naar intermenu.io/menu/organisatienaam/vestigingsnaam. Codes die al met het korte adres zijn gedrukt blijven werken — een gast die er een scant, wordt automatisch doorgestuurd, inclusief de taal die hij koos.

Bijhouden, want daar draait het om

Een gedrukte kaart is af op de dag dat hij gedrukt wordt. Een live menu is nooit af, en dat is juist de kracht — maar alleen als iemand het ook echt bijhoudt. Het ritme dat werkt:

• Tijdens de service: uitverkocht met één tik, en met één tik terug op de kaart als de levering binnen is. Dit is de gewoonte die bepaalt of gasten het menu vertrouwen. Een menu dat om negen uur nog de zeebaars toont, leert mensen om het toch aan de bediening te vragen, en dan heb je voor niets software gekocht.

• Wekelijks: open Today en los op wat daar wordt gesignaleerd — gerechten zonder prijs, zonder allergenenlabels, zonder foto, een taal die bij een paar gerechten ontbreekt, een lege rubriek. Het controleert negen soorten gaten en zet de oplossing op één tik afstand.

• Als prijzen veranderen: de procentuele bulkwijziging verschuift een hele rubriek in één keer, en de spreadsheetimport regelt een grotere prijsronde zonder je allergenen, foto's, keuzegroepen of vertalingen aan te raken.

• Als de kaart per seizoen verandert: voeg de nieuwe gerechten toe, label ze meteen, en laat de vertaling alleen draaien voor wat nieuw is in plaats van alles opnieuw te doen.

• Maandelijks: lees de statistieken en voer één wijziging door die je kunt meten.

Twee vangnetten die je moet kennen voordat je ze nodig hebt. Verwijderde gerechten en rubrieken blijven 30 dagen in"Recently deleted"staan met een knop om ze terug te zetten, dus een verkeerde tik tijdens een drukke service is lastig, geen ramp. En een rubriek terugzetten brengt de gerechten terug die samen met die rubriek zijn verwijderd — terwijl gerechten die je daarvoor al los had verwijderd, verwijderd blijven, zodat er niets onverwacht terugkomt.

Is een digitaal menu voor iemand de verkeerde keuze?

Goed om te zeggen, want het eerlijke antwoord is niet "nee".

Verandert je kaart echt elke dag — een zaak met een krijtbord, een marktmenu en acht couverts — dan is de import niet op dat ritme gebouwd, en ben je meer tijd kwijt aan bijwerken dan het menu je oplevert. Hetzelfde geldt voor een restaurant met een vast proefmenu zonder keuzes: er is voor een gast weinig te bekijken of te filteren.

En een QR-code mag nooit de enige manier zijn om je menu te lezen. Houd papieren exemplaren bij de hand voor de gast die er een wil, de telefoon die leeg is, en de tafel die kwam om met elkaar te praten. Dat is een gastvrijheidskeuze, het kost bijna niets, en het overslaan ervan is waar het meeste verzet tegen QR-menu's ooit vandaan kwam.

Waar een digitaal menu zich terugverdient, is het gewone geval: een vaste kaart, gasten die niet allemaal je taal spreken, allergenen waar je de hele avond toch al vragen over beantwoordt, en prijzen die een paar keer per jaar veranderen.

Veelgemaakte fouten bij het digitaliseren van een menu

• Het menu met de hand intypen. De grootste verspilling van een avond. Importeer en controleer.

• Aan het begin de verkeerde valuta of hoofdtaal kiezen. Corrigeer het voordat je gaat bouwen; het raakt elk gerecht en elke vertaling.

• Allergenen voor "later" bewaren. Ze sturen het filter en je wettelijke informatieplicht aan, en een menu zonder labels kan door niemand zinvol worden gefilterd.

• Ruwe machinevertaling ongelezen publiceren. Het is een sterk concept. Lees je drukst bezochte taal door voordat je hem aan een gast toevertrouwt.

• De QR-code als eindstreep zien. De code is vijf minuten van het werk. De gerechtgegevens zijn het werk.

• Nooit de statistieken openen. Weten welke gerechten niemand opent, is het grootste wat een gedrukte kaart je nooit kon geven.

Bouw je menu gratis met Intermenu

Intermenu neemt de kaart die je al hebt en zet hem live: fotografeer hem en controleer wat wij hebben gelezen, label elk gerecht met allergenen en diëten, genereer de foto's die je mist, vertaal naar de talen van je gasten, publiceer achter een QR-code die nooit opnieuw gedrukt hoeft te worden, en zie waar gasten echt naar keken.

Eén vestiging, 40 gerechten en twee talen zijn gratis, zonder creditcard en zonder tijdslimiet.

Maak gratis je digitale menu met Intermenu →

Veelgestelde vragen

Hoe lang duurt het om een restaurantmenu te digitaliseren?
Voor de meeste menu's met één vestiging een middag. De import doet het typwerk; jouw tijd gaat naar het controleren van wat is gelezen, het labelen van allergenen en het toevoegen van foto's. De QR-code zelf kost aan het eind ongeveer vijf minuten.

Moet ik mijn hele menu intypen?
Nee. Upload tot vijf foto's of pdf-bestanden van je gedrukte kaart en de gerechten, prijzen en rubrieken worden voor je voorbereid, zodat jij ze kunt controleren. Handmatig invoeren bewaar je voor de paar gerechten die de import niet kon lezen.

Moeten mijn gasten een app downloaden?
Nee. De QR-code opent het menu in de browser die al op hun telefoon staat. Geen app, geen account, niet inloggen.

Wat gebeurt er als ik een prijs wijzig?
Die verschijnt bij de volgende keer dat een gast het menu laadt. De QR-code wijst naar je menu en niet naar een kopie ervan, dus een prijswijziging betekent nooit dat je iets opnieuw moet drukken.

Welke talen zien mijn gasten echt?
Altijd je hoofdtaal, plus elke taal waarin minstens de helft van je bestelbare gerechten een vertaalde naam heeft. Die drempel bestaat zodat niemand naar Duits overschakelt en een menu vindt dat nog grotendeels Nederlands is.

Is het allergenenfilter een garantie?
Nee, en het hoort dat ook niet te beweren. De informatie komt van jou, kan onvolledig zijn, en sporen zijn mogelijk. Gerechten zonder labels worden nooit als veilig getoond — ze worden apart gehouden in een duidelijk gemarkeerde groep — en bij elk gerecht wordt gasten met een allergie gevraagd het na te vragen bij het personeel.

Kan ik een gerecht terughalen als ik het per ongeluk heb verwijderd?
Ja. Verwijderde gerechten en rubrieken blijven 30 dagen in "Recently deleted" staan met een knop om ze terug te zetten. De uitzondering zijn keuzegroepen en hun opties, die definitief worden verwijderd — de app waarschuwt je voordat je bevestigt.

Kan ik meer dan één restaurant vanuit één account beheren?
Ja, op het Multi-plan, tot drie vestigingen. Elke vestiging heeft een eigen menu, eigen prijzen, eigen talen en een eigen QR-code, en je schakelt ertussen via het scherm Branches zonder uit te loggen.